Ik zeg dit niet als overtuiging.
Maar als iets wat ik steeds opnieuw zie.
Toen begrijpen niet genoeg was
Mijn weg begon niet met een methode.
Ook niet met een plan.
Hij begon in een periode
waarin ik rust, richting en houvast kwijt was.
Rond mijn dertigste raakte ik verstrikt in een depressie.
Ik zocht, las en probeerde te begrijpen wat er met mij gebeurde.
Dat hielp, maar niet genoeg.
Begrijpen alleen bracht geen rust.
Inzicht zonder ervaring veranderde niet wat mij vanbinnen bleef sturen.
De omslag kwam toen ik ontdekte
wat loslaten werkelijk betekent.
Niet alles analyseren,
maar zien wat er in dit moment gebeurt.
Niet vechten tegen wat je voelt,
maar toelaten wat zich vanbinnen laat zien.
Niet doorgaan uit gewoonte,
maar herkennen waar spanning zich vastzet.
Toen kwam er iets terug
wat ik kwijt wasgeraakt:
rust, ruimte en vertrouwen.
Loslaten bleek geen einde, maar een begin.
Later verloor ik mijn dochter, vlak voor haar geboorte.
Dat was een diep verlies.
Wat ik toen merkte, was niet dat loslaten pijn wegneemt.
Wel dat het iets anders mogelijk maakt.
Dat je niet extra hoeft te lijden door te vechten tegen wat er al is.
Dat er, ook midden in verdriet, een plek in jezelf kan blijven bestaan van rust, draagkracht en vertrouwen.
Juist daardoor weet ik hoe wezenlijk het is om loslaten niet alleen te begrijpen, maar het ook echt te ervaren.
Niet als techniek. Maar als innerlijke verschuiving.
Wat ik steeds opnieuw zie
Mensen komen zelden omdat er maar één helder probleem is.
Ze komen omdat er iets in hen blijft terugkeren.
Een patroon.
Een reflex.
Een spanning die automatisch mee blijft doen.
Sinds 2004 werk ik met mensen die merken dat er vanbinnen iets blijft sturen, ook als ze allang zien dat het hen belemmert.
Dat ziet er van buiten vaak verschillend uit.
Maar van binnen lijkt het opvallend veel op elkaar:
onrust, spanning, controle, pleasen, doorgaan, terugtrekken.
Vaak denken mensen
dat ze een oplossing zoeken.
Maar meestal zoeken ze iets anders.
Ruimte.
Ruimte om waar te nemen wat er gebeurt.
Ruimte tussen prikkel en reactie.
Ruimte waardoor keuze terugkomt.
En precies daar begint vrijheid.
Wat jij van mij mag verwachten
Geen snelle oplossingen.
Geen truc.
Geen methodepraat.
Wel:
✓ ik benoem rustig en precies wat stuurt
✓ ik breng je terug naar wat je in jezelf kunt waarnemen
✓ ik help je onderscheid maken tussen reflex en keuze
✓ ik help zichtbaar maken wat jij bent blijven vasthouden
Niet zodat je jezelf moet verbeteren.
Maar zodat je niet langer blijft drage wat je belemmert.
Mijn manier van werken is helder en eenvoudig, maar niet oppervlakkig.
We voegen niet steeds meer toe.
We kijken juist naar wat er al speelt, wat zich herhaalt, en wat losgelaten wil worden.
Voor mensen die voelen dat het zo niet verder hoeft
Ik werk met mensen
die aan de buitenkant vaak veel overeind houden, maar vanbinnen merken dat iets blijft trekken.
Mensen die veel begrijpen, maar voelen dat begrijpen alleen niet genoeg is.
Mensen die niet op zoek zijn naar mooie woorden, maar naar echte ruimte.
Ruimte om rustiger te worden.
Ruimte om vrijer te kiezen.
Ruimte om niet steeds terug te vallen in hetzelfde.
Soms gaat het om spanning, onzekerheid of terugkerende patronen.
Soms om verlies, vastlopen of een levensfase die schuurt.
De ingang verschilt.
Maar de beweging is vaak dezelfde:
zien wat je vasthoudt, en loslaten wat jou vast blijft houden.
Ook organisaties vragen mij
Ook organisaties vragen mij
wanneer medewerkers vastlopen
in wat vanbinnen blijft sturen.
Niet om mensen te fixen.
Maar om ruimte te maken voor rust, focus, herstel en veerkracht.
In veel gevallen wordt begeleiding vergoed
vanuit ontwikkel-, opleidings- of preventiebudget.
Dus twijfel je of het via je werk mogelijk is,
vraag dan bij HR of je leidinggevende wat er mogelijk is.
Je hoeft niet eerst verder vast te lopen
Vrijheid begint niet
bij harder werken aan jezelf.
Vrijheid begint bij zien
wat jou vanbinnen blijft sturen.
En bij loslaten
wat je niet langer hoeft te dragen.
Ontdek het zelf in de blogs
✉️ Ontvang wekelijks een blog dat zichtbaar maakt wat je vasthoudt.
Afmelden kan altijd.
